Eigenwijze » Inspiratie » Eigenwijsjes » Marlies
Marlies
Verhaal over ‘Accepteren van angst'
Angst lag ineengekropen in een donkere natte steeg. Aan het einde van de steeg flikkerde een lantaarnpaal. De regendruppels die naar beneden vielen glinsterden in het licht van de lamp.
Bibberend van de kou had angst haar zwarte mantel om zich heen geslagen. Zij voelde zich alleen, in de steek gelaten. Voorbijgangers keken meestal met afschuw naar het verschrompelde hoopje Angst en wendden hun blik snel weer af. Die misère konden ze niet aan, ze wilden het gewoon niet zien. Soms riep Angst uit wanhoop naar de mensen dat ze hem niet links moesten laten liggen en dat ze naar hem moesten luisteren.
Angst was zo geleidelijk aan het vertrouwen in de mens verloren. Zij moest voor zichzelf zien te zorgen; haar eigen boontjes doppen. In zo'n eenzame wereld waarin niemand naar je luistert was dat niet gemakkelijk. Het leven had Angst hard en vijandig gemaakt. Als de mensen hun blik afwendden of niet naar haar wilden luisteren veranderde zij in een groot vuur.
Het gevoel nooit gehoord te worden veranderde Angst in een verwoestend vuur, dat alle richtingen op wakkerde en zich met een hoog tempo verspreidde. Hoe harder de mensen tegen het vuur probeerden te vechten hoe sneller en heviger het vuur zich verspreidde. Pas als de mensen ophielden met blussen, voelde Angst zich weer een beetje veilig. Er werd dan geen water meer over haar uitgestort, de noodzaak om terug te vechten was er niet meer. Heel langzaam trok het grote vuur zich dan terug en doofde uit. Een grote kale zwarte vlakte bleef dan over. Waar eerst leven was, heerste nu stilte en de dood. Voor de mensen betekende het opnieuw opbouwen van hun huizen, planten van bomen en hun leven weer oppakken.
Op deze manier ging het keer op keer als de mensen zich afkeerden van Angst. Maar op een dag gebeurde er iets dat Angst in zijn wildste dromen niet had verwacht.
Op de bewuste dag kwam een jonge vrouw langs Angst gelopen. Ze zag het hoopje Angst in de goot liggen en keek haar onderzoekend aan. Angst bleef doodstil liggen, de jonge vrouw kwam dichterbij. Angst vlamde woest op, maar de jonge vrouw bleef rustig staan. ‘Mag ik bij je komen zitten', vroeg de vrouw. Angst liet zijn vuur nog eens hevig oplaaien in de richting van de vrouw, maar de vrouw schrok niet terug. ‘Je moet wel bang zijn als je je zo hevig verweert, lijkt me. Maar ik doe je niets hoor. Ik wil gewoon even bij je komen zitten.' En ze ging naast het hoopje Angst zitten, dat nu een vuurtje was dat een hoop zwarte rook uitstootte. Als een mist hing de rook om het vuur heen.
De vrouw vatte weer moed: ‘Je bent een lekker warm vuurtje Angst, ik vind het fijn om bij je te zitten.' Angst wist niet zo goed wat zij moest doen of zeggen. Ze was niet gewend aan zoveel liefdevolle aandacht. Ze liet haar vuurtje nog eens oplaaien in de richting van de vrouw, die zich er weer niet aan leek te storen.
‘Weet je, zei Angst, ik ben niet echt gewend aan gezelschap. Ik heb het gevoel dat niemand me wil zien of met me wil praten. Dat doet pijn. Da wordt ik boos en verwoest ik met mijn vuur alles wat de mensen lief is.'
De jonge vrouw voelde mededogen voor Angst die zich zo verlaten voelde. Ze schoof wat dichterbij en zat nu in het enorme rookgordijn dat om het vuur van Angst heen lag. Haar ogen begonnen te tranen van de prikkende rook. Angst maakte haar vuur wat zachter en langzaam verdween het rookgordijn. Door de rook die langzaam oploste zag de jonge vrouw een helder vlam verschijnen. Dat is dus Angst, zo ziet zij er echt uit. Zij verdient het niet om hier langer eenzaam en verlaten rond te dwalen.
‘Je bent eigenlijk heel mooi, de mensen hebben zeker nog nooit goed naar je gekeken.' Angst voelde zich gevleid en tegelijkertijd een beetje wantrouwig. Zulke woorden had zij nog niet eerder gehoord, meende ze het wel oprecht. ‘Ik weet niet wat ik daar op moet zeggen', zei Angst. ‘Je moet me niet voor de gek houden hoor, want je weet waartoe ik in staat ben'.
‘Ik snap waarom je zo denkt. Je bent al zoveel afgewezen door de mensen. Als ik eerlijk ben heb ik je ook keer op keer afgewezen, maar vandaag is het anders. Ik weet nu wie je echt bent en dat jij bij mij hoort. Ik hoop dat je mij een nieuwe kans wil geven en dat je inziet dat mijn woorden oprecht zijn.' Angst moest dit even rustig op zich in laten werken. Haar vuurtje flakkerde in de kille winternacht. Er heerste een lange stilte tussen de twee, ook de stad leek de stilte mee te beleven. Gespannen wachtte de vrouw op een teken van vergeving, een sprankje hoop of blijdschap bij Angst.
‘Ik vergeef je', zei Angst plotseling. De jonge vrouw schrok uit haar gedachten op. ‘Daar ben ik blij om, je mag nu bij me zijn Angst. Zou je dat willen?' Angst kon het bijna niet geloven, er was eindelijk iemand die hem een plekje gaf. ‘Je mag een plekje in mijn hart, een plekje speciaal voor jou.' Een warme vlaag van liefde stroomde door Angst heen en liet haar vlam nog helderder schijnen. Dat wilde zij wel, een plekje voor haar speciaal.
De vrouw pakte het heldere vlammetje op en plaatste het in haar hart. ‘Je mag me altijd roepen, ik zal er voor je zijn.
Tevreden lag Angst als een klein knus vlammetje in het hart van de jonge vrouw, tussen alle andere emoties. Zij was nu niet meer alleen. Tevreden viel zij in een diepe slaap.
