Eigenwijze » Inspiratie » Eigenwijsjes » Elisabeth
Elisabeth
Bruisend van levenskracht
Vijf dagen duurde de retraite. Vijf dagen, en toch voelt het alsof ik jaren ben weggeweest. Er is zoveel gebeurd, zoveel veranderd… Onmogelijk om dat alles in een paar regels neer te schrijven, daarom hieronder slecht een klein aantal ervaringen die me bijzonder hebben geraakt.
Allereerst de groep. Ondanks de stilte (of moet ik zeggen: dankzij?) was het gevoel van verbinding met de andere deelnemers heel diepgaand en warm. Tijdens het afsluitingsritueel, wanneer iedereen voor het eerst weer mag praten, vertelde iedere deelnemer kort over zijn of haar ervaringen en inzichten. Voor mij was dit één van de mooiste momenten van de retraite. Ik vond het zo mooi om te zien hoe al die prachtige mensen in een zo korte tijd zoveel gegroeid zijn, hoeveel blijdschap de meesten hebben gevoeld, en vooral ook om te zien hoe ieder van ons, hoe verschillend we ook zijn, in essentie met precies dezelfde levensthema's bezig is. We bewandelen ieder onze eigen unieke levensweg, maar zodra we onze harten openen en onze gedachten durven delen met anderen, kunnen we zien hoeveel we met elkaar overeenkomen en dat creëert een heerlijk gevoel van verbondenheid en wederzijdse steun.
Dan de avonden. Oh, wat heb ik ervan genoten! Na het diner kleedde ik me iedere avond extra mooi aan om de Gayatri-mantra recitatie bij te wonen. Ik zong met heel mijn hart, voelde de trillingen van de klanken in mijn lichaam, voelde de verbondenheid met de duizenden mensen die in de afgelopen eeuwen precies deze zelfde mantra hebben gezongen, en ik begon iedere keer al na een paar minuten spontaan zó te glimlachen dat ik er kramp van in mijn kaken kreeg. Vervolgens zongen we met z'n allen prachtige, feestelijke of juist serene mantra’s, begeleid door gitaar en tromgeroffel. Ik danste alsof niemand keek en ik voelde me volmaakt gelukkig.
Gedurende de drie zwijgzame dagen verzonk ik steeds dieper in de Stilte. Ik ademde de mooiste kleuren in en soms voelde het net alsof ik versmolt met een oneindige diepblauwe zee, die het bewustzijn onder de oppervlakte van gedachten en emoties is. Ik voelde mijn hele lichaam en koesterde het als nooit tevoren. Zoveel liefde in mijzelf, zoveel liefde om mij heen. In die Stilte twinkelden de nieuwe inzichten vrolijk door mijn geest, zonder enige moeite vond ik de antwoorden op vragen waar ik al maanden mee worstelde.
Nog helemaal verstild en toch ook bruisend van levenskracht, dook ik uiteindelijk weer uit de Stilte omhoog in de wereld van treinen, haast, verplichtingen en drukke feestjes. Toch bleef de Stilte diep vanbinnen bestaan. Ik voel het ook nu nog aan mijn vredige glimlach, aan mijn zoveel grotere durf om mezelf te zijn, en aan het warme gevoel van volmaakte liefde als ik mijn hand temidden van alle chaos op mijn buik leg en in mezelf fluister: ‘Ik ben de Stilte onder de oppervlakte, ik hou van Mij en geef me vol vertrouwen over aan wat Is.’
